3 Şubat Öncesi Türkiye’nin Kritik Enflasyon Virajı
Türkiye’nin Kritik Enflasyon Virajı: 3 Şubat Öncesi %4,13’lük Ocak Enflasyonu Korkusu ve Makroekonomik Yol Ayrımı
Türkiye iktisadı, 2026 yılının birinci çeyreğinde dezenflasyon sürecinin sürdürülebilirliğini test edecek en kritik makroekonomik dönemeçlerden birine yaklaşmaktadır. 3 Şubat 2026 tarihinde Türkiye İstatistik Kurumu (TÜİK) tarafından kamuoyuna duyurulacak olan Ocak ayı Tüketici Fiyat Endeksi (TÜFE) dataları, piyasa aktörleri, siyaset yapıcılar ve hanehalkı için bir istatistiksel datadan öte, yılın geri kalanına dair fiyatlama davranışlarını ve para siyaseti rotasını belirleyecek bir “çapa” niteliği taşımaktadır.
Piyasalarda oluşan %4,13’lük aylık enflasyon korkusu, dezenflasyon sürecinin bu keskin virajda alabileceği mümkün bir darbeyi işaret ederken, iktisat idaresinin “tek haneli enflasyon” ve “istikrarlı düşüş” amaçları üzerindeki baskıyı artırmaktadır. 72 saatlik geri sayım başlarken, makroekonomik bilgiler, saha müşahedeleri ve finansal anketler, dezenflasyon patikasının karşı karşıya olduğu riskleri ve bu risklerin yapısal kökenlerini tüm derinliğiyle ortaya koymaktadır.
Enflasyon Beklentilerinin Anatomisi: Anketler ve Piyasa Psikolojisi
Ocak ayı enflasyonu, Türkiye iktisadının tarihi döngüsünde her vakit mevsimsellikten arındırılmamış datalarda bir sıçrama noktası olarak kaydedilmiştir. Fakat 2026 yılının birinci verisi, hem baz tesirinin idaresi hem de taban fiyat ve vergi güncellemelerinin tesiriyle çok daha karmaşık bir beklenti seti oluşturmuştur. Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası (TCMB) tarafından yayımlanan Piyasa İştirakçileri Anketi sonuçları, kurumsal beklentilerin bir evvelki aya nazaran besbelli bir üst taraflı revizyon geçirdiğini göstermektedir. Geçen ay yüzde 3,44 düzeyinde olan Ocak ayı TÜFE artış beklentisi, son anket periyodunda yüzde 3,76’ya yükselmiştir. Bu revizyon, piyasa profesyonellerinin maliyet artışlarını ve yönetilen fiyatlardaki güncellemeleri iddialarına daha agresif bir biçimde dahil etmeye başladığının somut bir ispatıdır.
Finansal kurumların kendi bünyelerinde gerçekleştirdiği daha dar kapsamlı ve aktüel anketler ise çok daha yüksek sayılara işaret etmektedir. Bloomberg HT tarafından 16 kurumun iştirakiyle gerçekleştirilen enflasyon anketi, medyan beklentinin yüzde 4,28 düzeyine kadar tırmandığını ortaya koymaktadır. Bu anket çerçevesinde ekonomistlerin sunduğu en düşük kestirim yüzde 3,90 iken, en yüksek beklentinin yüzde 4,70 düzeyine ulaşması, piyasadaki “enflasyon korkusunun” temelsiz olmadığını, tersine güçlü bir data setiyle desteklendiğini kanıtlamaktadır. ForInvest Haber tarafından gerçekleştirilen ankette ise medyan beklenti yüzde 4,1 olarak ölçülmüş, bu durum piyasa konsensüsünün ruhsal hudut olan yüzde 4 barajının üzerine yerleştiğini göstermiştir.
| Anket ve Kaynak | Aylık Enflasyon Beklentisi (%) | Yıllık Enflasyon Öngörüsü (%) | 2026 Yıl Sonu Beklentisi (%) |
| TCMB Piyasa İştirakçileri Anketi | 3,76 | 29,70 – 30,20 | 23,23 |
| Bloomberg HT Ekonomist Anketi | 4,28 | 30,00 | 23,45 |
| ForInvest Haber Anketi | 4,10 | 29,70 | 23,50 |
| Piyasa Uç Varsayımları (Max) | 4,70 | 39,40 | 25,00 |
Bu varsayımların ima ettiği yıllık enflasyon patikası, 2025 yılını yüzde 30,89 ile kapatan Türkiye iktisadı için Ocak ayında yıllık bazda bir ölçü gerileme (baz etkisiyle) yaşansa dahi, aylık bazdaki ana eğilimin hala amaçların çok üzerinde olduğunu göstermektedir. Bilhassa Aralık ayındaki yüzde 0,89’luk düşük gerçekleşmenin akabinde Ocak ayında beklenen bu dört katlık sıçrama, dezenflasyon sürecinin “kalıcı bir iyileşme” mi yoksa “geçici bir baz etkisi” mi olduğu tartışmalarını alevlendirmektedir.
İşgücü Maliyetleri ve Minimum Fiyatın Domino Etkisi
Ocak ayı enflasyon kaygısının merkezinde, 2026 yılı için belirlenen yeni taban fiyat ve bu fiyatın mal ve hizmet fiyatları üzerindeki geçişkenliği yer almaktadır. 2026 yılı için taban fiyat, yüzde 27 oranında bir artışla net 28.075 TL olarak belirlenmiştir. Brüt fiyatın 40.000 TL hududunu zorlaması ve patrona verilen minimum fiyat takviyesinin 1.270 TL ile sonlu kalması, bilhassa emek-yoğun kesimlerde maliyet baskılarını tepeye taşımıştır.
Asgari fiyat artışının enflasyon üzerindeki tesiri iki ana kanaldan gerçekleşmektedir. Birinci kanal, direkt maliyet artışıdır. Sanayi ve bilhassa hizmet bölümünde faaliyet gösteren firmalar, artan fiyat yükünü kar marjlarını korumak gayesiyle anında son eser fiyatlarına yansıtmaktadır. İkinci kanal ise “nominal talep” tesiridir. Fiyat artışlarının yarattığı harcanabilir gelir artışı, dezenflasyon sürecinde arzulanan talep daralmasını sınırlamakta ve fiyatların üst taraflı esnekliğini artırmaktadır. Ekonomist Mahfi Eğilmez, Türkiye’deki açlık hududunun 29.828 TL ve yoksulluk hududunun 97.159 TL olduğu bir ortamda, yapılan artışın alım gücünü iade etme eforu olduğunu lakin bunun fiyatlama davranışlarındaki bozulmayı tetikleme riski taşıdığını belirtmektedir.
Asgari fiyatın 28.075 TL’ye çıkarılmasının akabinde, Ocak ayı boyunca lokanta, otel, özel eğitim ve sıhhat üzere hizmet kalemlerinde yapılan güncellemelerin yüzde 20 ile yüzde 40 ortasında değiştiği gözlemlenmektedir. Bu durum, TÜFE sepetinin yaklaşık yüzde 25’ini oluşturan hizmet kümesinde “katılık” (inertia) yaratmakta ve aylık enflasyonun piyasa beklentisi olan yüzde 4,13 düzeyine yaklaşmasına neden olmaktadır.
Kamu Maliyesi ve Yine Değerleme Oranı Çelişkisi
Enflasyonla uğraşın bir öbür ayağı olan kamu maliyesi, Ocak ayında “yönetilen ve yönlendirilen fiyatlar” kanalıyla dezenflasyon sürecine hem dayanak hem de pürüz teşkil eden bir paradoks sunmaktadır. Ekim ayı enflasyon bilgileriyle netleşen Yine Değerleme Oranı (YDO) olağan koşullarda yüzde 25,49 olarak hesaplanmış, bu oran 1 Ocak 2026’dan itibaren tüm vergi, harç ve cezalara uygulanacak artışın tavanını belirlemiştir. Fakat Hazine ve Maliye Bakanlığı, dezenflasyon hedeflerini korumak ismine Cumhurbaşkanlığı yetkisini kullanarak belli kalemlerde bu artış oranını aşağı çekme yoluna gitmiştir.
Bakan Mehmet Şimşek’in sinyallerini verdiği düzenlemeyle, 2026 yılında vergi ve harç artışları yüzde 25,49 yerine yüzde 18,95 düzeyine indirilmiştir. Bu indirim, damga vergisi, harçlar ve Motorlu Taşıtlar Vergisi (MTV) üzere kalemlerdeki artışın, 2026 yıl sonu enflasyon gayesiyle daha uyumlu olmasını amaçlamaktadır. Buna rağmen, yüzde 18,95’lik artış bile aylık bazda Ocak ayı endeks bedeline yaklaşık 50-60 baz puanlık direkt bir katkı yapmaktadır.
| Vergi / Harç Kalemi | 2025 Bedeli (TL) | 2026 Beklenen Bedel (YDO ile) | Uygulanan / Revize Bedel (TL) |
| IMEI Kayıt Ücreti | 45.614 | 57.241 | 54.250* |
| B Sınıfı Ehliyet Harcı | 5.678 | 7.122 | 6.754 |
| Pasaport (3+ Yıl) | 11.274 | 14.146 | 13.410 |
| Yurt Dışı Çıkış Harcı | 1.000 | 1.250 | 1.190 |
| En Düşük MTV (1300cc altı) | 4.834 | 6.066 | 5.750 |
*Tahmini revize sayılar üzerinden hesaplanmıştır:
Vergi ve harçlardaki bu artışların yanı sıra, Ocak ayının birinci günlerinde yürürlüğe giren toplumsal güvenlik düzenlemeleri de maliyetler üzerinde ek baskı oluşturmaktadır. Minimum fiyatın 7,5 katı olarak uygulanan prime temel yarar üst hududunun, minimum fiyatın 9 katına çıkarılması kararı 1 Ocak 2026 prestijiyle yürürlüğe girmiş durumdadır. Bu düzenleme, bilhassa yüksek fiyatlı çalışan istihdam eden firmaların toplumsal güvenlik prim yükünü artırarak, dolaylı yoldan hizmet enflasyonuna katkı yapmaktadır.
Lojistik ve Ulaştırma Maliyetlerinde Ocak Sıçraması
Ocak ayı enflasyon kaygısının somutlaştığı alanlardan biri de ulaştırma kümesidir. 1 Ocak 2026 prestijiyle köprü, otoyol ve tünel geçiş fiyatlarında yapılan kapsamlı güncellemeler, yalnızca ferdi kullanıcıları değil, tüm tedarik zincirini etkileyen bir maliyet ögesi olarak öne çıkmaktadır. Karayolları Genel Müdürlüğü (KGM) ve özel işletmeciler tarafından yönetilen yollarda yüzde 25,49’luk yine değerleme oranının tesirleri net bir biçimde görülmektedir.
İstanbul’un ulaşım damarları olan 15 Temmuz Şehitler ve Fatih Sultan Mehmet Köprüleri’nde araba geçiş fiyatı 45 TL’den 59 TL’ye yükseltilirken, Yavuz Sultan Selim Köprüsü’nde bu bedel 95 TL olarak belirlenmiştir. Bilhassa lojistik maliyetleri açısından kritik ehemmiyete sahip olan Osmangazi Köprüsü’nün geçiş fiyatının 995 TL’ye, Avrasya Tüneli’nin gündüz tarifesinin ise 280 TL’ye çıkması, nakliye ve kargo fiyatlarında Ocak ayı içerisinde yeni bir artırım dalgasını tetiklemiştir.
| Köprü / Otoyol Güzergahı | Araç Tipi | 2026 Yeni Fiyat (TL) | 2025 Eski Fiyat (TL) |
| Osmangazi Köprüsü | Otomobil | 995,00 | 795,00 |
| 1915 Çanakkale Köprüsü | Otomobil | 995,00 | 795,00 |
| Yavuz Sultan Selim Köprüsü | Otomobil | 95,00 | 70,00 |
| 15 Temmuz / FSM Köprüsü | Otomobil | 59,00 | 45,00 |
| Avrasya Tüneli (Gündüz) | Otomobil | 280,00 | 228,00 |
| İstanbul-Ankara (Akıncı) | Otomobil | 338,00 | 270,00 |
Kaynak: AkanakLabs
Bu ulaştırma maliyetleri, “geçişkenlik etkisi” (pass-through) aracılığıyla besin enflasyonu üzerinde de baskı oluşturmaktadır. Tarladan rafa gelen eserlerin nakliye bedellerindeki bu yüzde 25-30 bandındaki artışlar, besin kümesinde mevsimsel olarak beklenen yükselişi daha da sertleştirmektedir. Gedik Yatırım başekonomisti Serkan Gönençler, zerzevat fiyatlarında ay sonuna yanlışsız başlayan artışların Ocak ayı enflasyonu için değerli bir üst istikametli risk oluşturduğunu ve besin kümesinin bu ayın “negatif sürprizi” olabileceğini vurgulamaktadır.
Hizmet Enflasyonu ve Kira Katılığı: Dezenflasyonun Yumuşak Karnı
Türkiye’nin dezenflasyon sürecindeki en büyük manisi, hizmet enflasyonunda gözlemlenen yapısal katılık olmaya devam etmektedir. Akbank Ekonomik Araştırmalar bilgilerine nazaran, 2025 yılı sonunda mal yıllık enflasyonu yüzde 25 düzeylerine gerilerken, hizmet yıllık enflasyonu yüzde 44 üzere yüksek bir düzeyde yatay seyretmiştir. Bu ayrışma, para siyasetinin hizmet bölümü üzerindeki tesirinin daha sonlu ve gecikmeli olduğunu kanıtlamaktadır.
Ocak ayı, hizmet kesiminde fiyatların “yeniden kalibre edildiği” bir devirdir. Perakende Ödeme Sistemi (PÖS) mikro dataları, Ocak ayında mukavele yenileme oranlarının ağırlaşmasıyla birlikte kira enflasyonunda mevsimsel bir yükseliş yaşandığına işaret etmektedir. Gedik Yatırım tahlillerine nazaran, mevsimsellikten arındırılmış aylık hizmet enflasyonu yüzde 2,9 düzeylerinde direnç göstermekte, bilhassa eğitim, sıhhat ve kira kalemlerindeki yıllık güncellemeler dezenflasyon sürecinin suratını kesmektedir.
Hizmet enflasyonundaki bu katılık, büyük ölçüde “geriye dönük endeksleme” (backward-looking indexation) alışkanlığından beslenmektedir. İşletmelerin fiyatlarını belirlerken beklenen enflasyondan çok, geçmişte gerçekleşen (yüzde 30,89) enflasyonu baz alması, enflasyonun kendi kendini besleyen bir döngüye girmesine neden olmaktadır. 3 Şubat’ta açıklanacak Ocak verisinin yüzde 4,13 civarında gelmesi, bu beklentilerin daha da bozulmasına ve dezenflasyon sürecinin 2026’nın birinci yarısında duraklamasına yol açabilir.
Tarihsel Perspektif: 2024 ve 2025 Ocak Bilgileri ile Karşılaştırma
Ocak 2026 enflasyon korkusunu daha güzel anlayabilmek için geçmiş yılların Ocak ayı performanslarına bakmak yararlı olacaktır. Türkiye iktisadı, son üç yılda Ocak aylarında her vakit yüksek montanlı artışlar kaydetmiştir.
2024 yılının Ocak ayında TÜFE, yüzde 6,70 oranında artarak son yılların en yüksek Ocak başlangıçlarından birini yapmıştır. O devirde de ana belirleyici yüzde 5,19 artan besin kümesi ve taban fiyat artışının hizmetler üzerindeki şoku olmuştur. 2025 yılının Ocak ayında ise bu oran bir ölçü yavaşlayarak yüzde 5,03 düzeyinde gerçekleşmiştir.
| Yıl / Dönem | Ocak Ayı TÜFE Artışı (%) | Yıllık Enflasyon (Ocak Prestijiyle, %) | Ana Belirleyici Faktör |
| Ocak 2023 | 6,65 | 57,68 | Gıda ve Güç Fiyatları |
| Ocak 2024 | 6,70 | 64,86 | Asgari Fiyat ve Hizmet Şoku |
| Ocak 2025 | 5,03 | 42,12 | Yönetilen Fiyatlar ve Gıda |
| Ocak 2026 (Beklenti) | 4,13 | 29,70 – 30,00 | Asgari Fiyat ve Ulaştırma Zamları |
Kaynak: AkanakLabs
2026 Ocak ayı için beklenen yüzde 4,13’lük sayı, her ne kadar evvelki iki yıla nazaran daha düşük bir artışa işaret etse de, dezenflasyon sürecinin geldiği basamak prestijiyle “kritik” kabul edilmektedir. Çünkü yıllık enflasyonun yüzde 30 bandına gerilediği bir ortamda, yüzde 4’lük bir aylık artış, hedeflenen patikadan sapma manasına gelmektedir. 2025 yılı sonunda enflasyonun yüzde 30,89 ile kapatılmış olması, 2026 yılı amaçlarının tutturulması için Ocak ve Şubat aylarının toplamında yüzde 8’in altında kalınması gerekliliğini doğurmuştur.
Para Siyaseti ve TCMB’nin “Kritik” 72 Saati
Ocak ayı enflasyon verisi, yalnızca bir istatistik değil, birebir vakitte Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası’nın (TCMB) faiz indirim döngüsünün geleceğini belirleyecek bir “hakem” niteliğindedir. TCMB, dezenflasyon sürecini desteklemek gayesiyle siyaset faizini yüzde 38,5 düzeyinden yüzde 37,5’e indirerek gevşeme sürecini başlatmış durumdadır. Lakin 22 Ocak’taki son Para Politikası Kurulu (PPK) toplantısında verilen bildiriler, bankanın “veri odaklı” (data-dependent) kalmaya devam edeceğini göstermektedir.
Piyasa iştirakçileri, TCMB’nin Ocak ayı enflasyonunu görmeden yeni bir faiz indirimi konusunda temkinli duruşunu muhafazasını beklemektedir. Gedik Yatırım’ın değerlendirmesine nazaran, Aralık ayı enflasyonunun beklentilerin altında (yüzde 0,89) gelmesi 200 baz puanlık indirim iştahını artırmış olsa da, Ocak ayındaki mevsimsel ve yapısal sıçrama bu iştahı dengelemektedir. Merkez Bankası’nın enflasyon görünümünde bir bozulma (deterioration) tespit etmesi durumunda, faiz indirim döngüsüne orta vermesi yahut mali sıkılığı tekrar artırması (tightening bias) masadaki seçenekler ortasındadır.
Başkan Fatih Karahan’ın 12 Şubat’ta açıklayacağı yılın birinci Enflasyon Raporu, 3 Şubat’taki TÜİK verisinin “kalıcı mı yoksa süreksiz mi” olduğuna dair resmi otoritenin bakış açısını yansıtacaktır. Şayet Ocak verisi yüzde 4,13’lük endişe hududunu aşarak yüzde 5 düzeylerine yaklaşırsa, TCMB’nin 2026 sonu için belirlediği yüzde 16’lık orta maksat ve yüzde 13-19 bandındaki varsayım aralığı önemli bir inandırıcılık sorunu ile karşı karşıya kalacaktır.
Küresel Riskler ve “Trump Etkisi”: Dışsal Enflasyon Baskıları
Türkiye’nin dezenflasyon süreci yalnızca iç dinamiklerle değil, birebir vakitte global jeopolitik ve ekonomik değişimlerle de kuşatılmış durumdadır. “2026 Tuhaf Bir Yıl Olacak” tahlilinde Mahfi Eğilmez, ABD Başkanı Trump’ın politikalarının küresel emtia fiyatları ve ticaret savaşları üzerindeki tesirine dikkat çekmektedir. Ocak ayının birinci iki haftasında güç dışı emtia fiyatlarında, bilhassa endüstriyel metallerde görülen artış eğilimi, Türkiye üzere hammadde ithalatçısı ülkeler için “maliyet enflasyonu” riskini canlı tutmaktadır.
Jeopolitik risklerin petrol ve pahalı metal fiyatlarında yarattığı dalgalanmalar, güç kümesinde Aralık ayında görülen ölçülü seyrin Ocak ayında aksine dönmesine neden olabilir. Trump idaresinin İran ve Ortadoğu üzerindeki baskıları, petrol fiyatlarında üst taraflı bir volatilite yaratarak akaryakıt üzerinden Türkiye’nin pompa fiyatlarına ve hasebiyle ulaştırma enflasyonuna ek bir yük bindirebilir. Bu dışsal faktörler, 3 Şubat’ta açıklanacak datanın yalnızca “asgari ücret” tesirini değil, birebir vakitte “ithal edilmiş enflasyon” (imported inflation) bileşenini de içereceğini göstermektedir.
Finansal Piyasaların Enflasyon Fiyatlaması ve CDS Görünümü
Ocak ayı verisi öncesinde finansal piyasalardaki seyir, bir “bekle-gör” stratejisinin hakim olduğunu kanıtlamaktadır. Borsa İstanbul (BİST 100) endeksi, Ocak ayının son haftasında yüzde 2,17’lik bir yükselişle 13.698 düzeylerinde dengelenmiş durumdadır. Lakin pay senedi piyasasına 21 Ocak’a kadar olan süreçte 1,2 milyar dolarlık net portföy girişi olması, yatırımcıların dezenflasyon sürecinin “bir şekilde” rayında kalacağına dair hala bir ölçü inanç duyduğunu göstermektedir.
Buna rağmen, tahvil piyasasındaki faiz oranları çok daha temkinli bir öykü anlatmaktadır. Hazine ihalelerinde oluşan yüzde 30,49 ile yüzde 36,64 ortasındaki kolay faiz oranları, piyasanın uzun vadeli enflasyon beklentisinin hala hükümetin yüzde 16’lık amacının çok üzerinde (yüzde 25-30 bandında) olduğunu teyit etmektedir. Türkiye’nin 5 yıllık kredi risk primi (CDS) ise 215 baz puan düzeyine gerileyerek makro-finansal istikrarın korunduğuna dair olumlu bir sinyal verse de, Ocak enflasyonunun beklentileri aşması durumunda risk priminde süratli bir üst istikametli reaksiyon oluşabilir.
| Finansal Gösterge | Mevcut Düzey (Ocak sonu) | Enflasyon Beklentisi Etkisi |
| BİST 100 Endeksi | 13.698,94 | Pozitif Portföy Girişi (%2,17) |
| 5 Yıllık CDS | 215 bp | Gerileme Eğiliminde |
| TL Mevduat Faizi | %45,0 | Sınırlı Azalış (-95 bp) |
| TL Ticari Kredi Faizi | %40,1 | Belirgin Düşüş |
| Dolar / TL Beklentisi | 51,17 (Yıl sonu) | Stabilite Beklentisi |
Kaynak: AkanakLabs
Beklenti Uyumsuzluğu: Hanehalkı, Gerçek Bölüm ve TCMB
Dezenflasyon sürecinin başarısı, toplumun farklı kesitlerinin “enflasyonun düşeceğine” dair ortak bir inanç geliştirmesine bağlıdır. Lakin mevcut datalar, bu hususta derin bir ayrışma olduğunu ortaya koymaktadır. TCMB Piyasa İştirakçileri Anketi’ne katılan profesyoneller 2026 yıl sonu enflasyonunu yüzde 23,23 düzeyinde beklerken, Mahfi Eğilmez’in paylaştığı datalara nazaran gerçek bölüm temsilcileri yüzde 34,80, hanehalkı ise yüzde 50,90 oranında bir enflasyon öngörmektedir.
Bu devasa fark (gap), dezenflasyon sürecinin önündeki en büyük ruhsal bariyerdir. Hanehalkı yüzde 50’lik bir enflasyon beklediği sürece, tüketimini öne çekmeye ve fiyat artışlarını kabul etmeye devam etmektedir. Ocak ayı enflasyonunun yüzde 4,13 yahut üzerinde gelmesi, hanehalkının bu “yüksek enflasyon” algısını pekiştirerek, Merkez Bankası’nın irtibat stratejisini zora sokabilir. Bu durum, dezenflasyon sürecinin yalnızca bir para siyaseti sorunu değil, birebir vakitte bir “güven ve itibar” problemi olduğunu kanıtlamaktadır.
Dezenflasyon Süreci Darbe mi Alacak?
3 Şubat 2026 tarihinde TÜİK tarafından açıklanacak Ocak ayı enflasyon verisi, Türkiye iktisadı için bir “sağlamlık testi” (stress test) niteliğindedir. Piyasadaki yüzde 4,13’lük beklenti, dezenflasyon sürecinin bu keskin virajda sarsılacağını lakin yoluna devam edeceğini varsayan bir “baz senaryo”dur. Şayet bilgi bu düzeylerde yahut bir ölçü altında gelirse, piyasalar “en berbatın geride kaldığı” algısıyla dezenflasyon patikasına olan itimadını tazeleyebilir. Lakin yüzde 5 bandına yaklaşacak yahut bu bandı aşacak bir gerçekleşme, dezenflasyon sürecine ağır bir darbe vurarak 2026 yıl sonu maksatlarını “ulaşılamaz” bir hayale dönüştürebilir.
Mahfi Eğilmez’in öngördüğü üzere, 2025’in birinci aylarındaki yüksek oranların devreden çıkmasıyla Mayıs 2026’da enflasyonun baz tesiriyle yüzde 25’in altına gerileme ihtimali hala masadadır. Ancak bu düşüşün kalıcı olması için yalnızca baz tesirine ve vergi indirimlerine güvenmek kâfi olmayacaktır. Yapısal ıslahatlar, liyakat temelli kamu idaresi ve fiyatlama davranışlarındaki bozulmayı onaracak kapsamlı bir bağlantı stratejisi eşlik etmediği sürece, düşen enflasyonun tekrar yükselişe geçme riski (re-inflation) her vakit canlı kalacaktır.
Kritik viraja 72 saat kala Türkiye iktisadı, yalnızca bir sayısı değil, tıpkı vakitte gelecekteki refah düzeyini ve para siyasetinin kredibilitesini oylamaktadır. 3 Şubat sabahı saat 10:00’da açıklanacak sayılar, Türkiye’nin enflasyonla uğraşında yeni bir sayfanın mı açılacağını yoksa eski sarmallara mı dönüleceğini tüm dünyaya ilan edecektir.
Ocak Enflasyonu 2026, TÜİK 3 Şubat Duyurusu , %4,13 Enflasyon Beklentisi , Dezenflasyon Süreci Riskleri , Taban Fiyat Enflasyon Tesiri , TCMB Para Siyaseti , 2026 Vergi ve Harç Artırımları , Hizmet Enflasyonu Katılığı.
